Slow Down & Read

 

WIJSHEID – komt met de jaren. Dat zei mijn oma altijd. Maar, na haar overlijden besefte ik dat we in onze maatschappij maar weinig doen, met al die wijsheid van onze oudere generatie. Ik deelde dit besef met iemand die mij zeer dierbaar is en zij, linkte mij aan Elske. Een vrouw van 75 die naar eigen zeggen, leeft in haar bonustijd en graag haar levensverhaal wilde laten optekenen.

Ik begon eraan, zonder precies te weten wat het zou gaan opleveren of hoe het eruit zou gaan zien. Het werd een verhaal met een berg aan levenswijsheden. Persoonlijke ervaringen & overstijgende lessen met betrekking tot het verlies een kind, alcoholverslaving, de grote liefde, rijkdom en geluk.

Wat mij betreft te waardevol om niet te delen. Dus…. neem even de tijd en dompel je onder in het verhaal van Elske.

Een verhaal over onder andere: het omgaan met alcoholverslaving, het verlies van een kind, de grote liefde, rijkdom en geluk.

“Ik geloof dat wanneer je het heel zwaar hebt in je leven, het leven je ook altijd een oplossing aanreikt.”

Laten we bij het begin beginnen: je jeugd. Hoe ben je grootgebracht en wat is daarin bepalend geweest voor wie je bent?

Ik kom uit een onveilige thuissituatie. Mijn vader leed aan botkanker en was veel van huis, in het ziekenhuis. Mijn moeder was geestelijk dusdanig instabiel dat ze ons er niet bij kon hebben. Ze kon ook vreselijk slaan. Ik denk dat daar de oorsprong ligt van mijn creativiteit. Mijn overlevingsmechanisme was een vlucht in fantasie.

Uiteindelijk ben ik voornamelijk grootgebracht door mijn grootouders, op het Friese platteland. En daar heb ik de beste herinneringen aan. Ik kom nog uit een Friesland waar je, wanneer je dorst had, je klomp door de sloot haalde en hem zo leeg dronk. Slapen wanneer je slapen wilde… Buiten zijn in de natuur… De boeren helpen en leren dat er altijd dingen moeten gebeuren… Aanpakken.

Mijn grootouders hebben mij een liefdevolle en veilige plek geboden en dat is een innerlijke kracht die ik altijd met me mee draag.

“Ik doe dingen vanuit mijn hart en heb daardoor de nodige builen opgelopen, maar ik heb nooit ergens spijt van gehad.”

Je bent verpleegster geworden, wat was daarvoor jouw drijfveer?

Toen mijn grootouders ouder werden, vertrok ik naar Groningen om een opleiding te volgen. Ik moest een inkomen voor mezelf kunnen genereren en werd zodoende verpleegster, maar mijn hart lag daar niet. Ik ben zelfs een keer ontslagen.

Er was een jong meisje met tuberculose en zij vertelde mij dat ze zo graag met zand zou willen spelen. Ik heb dat, in al mijn impulsiviteit, geregeld. Zij, speelde met dat zand in haar bedje en had plezier. Voor mij, leidde die actie uiteindelijk tot mijn ontslag.

Nog geen twee weken later overleed het meisje en ik ben altijd blij geweest dat ik haar dat moment heb kunnen geven. Ik doe dingen vanuit mijn hart. Ik denk niet teveel na. Ik heb daardoor de nodige builen opgelopen, maar ik heb nooit ergens spijt van gehad.

Je bent moeder geworden van twee kinderen: een zoon en een dochter, en hebt hen grotendeels alleen opgevoed. Kan je daar wat over vertellen?

De vader van mijn kinderen leed aan alcoholverslaving en is uiteindelijk overleden aan de gevolgen daarvan. Daardoor stond ik grotendeels alleen voor de opvoeding van mijn kinderen.

Je had in die tijd geen bijstand, dus ik werkte hard. Eerst in de verpleging, maar toen dat vanwege de kinderen niet langer houdbaar was, ging ik scholen schoonmaken. Ik weet nog dat ik toen naar andere moeders keek, die de hele dag samen thee zaten te drinken en in mijn ogen niets deden. Ik vond dat ontzettend oneerlijk. Maar ik had vrij snel in de gaten dat die manier van kijken een mens niet verder helpt. Ik moest me op mezelf richten en het zelf doen.

“Ik had vrij snel in de gaten dat die manier van kijken een mens niet verder helpt.”

Pas toen mijn kinderen wat ouder werden en vaker met hun opa en oma op vakantie gingen, kwam er weer tijd voor mij en begon ik langzaam weer te leven. Ik ging de stad in, uit, en kwam stukje bij beetje in een totaal andere wereld terecht. Van de homoscene tot kringen met vooraanstaande mensen. Ik bloeide op en ontdekte dat ik mooi was, dat ik wat te bieden had en selectief kon zijn. Ik ontmoette toen ook mijn grote liefde.

Elk mens komt in zijn of haar leven een grote liefde tegen. Ik heb hem gehad en man.. wat heb ik ervan genoten!

 

“Elk mens komt in zijn of haar leven een grote liefde tegen. Ik heb hem gehad en man.. wat heb ik ervan genoten!”

Je hebt de gekste avonturen meegemaakt. Zocht je dat bewust op?

Nee, het kwam op mijn pad. Maar ik stond wel open. Pakte het aan. Zei ja in plaats van nee. En dat heeft me de mooiste belevenissen opgeleverd.

Mijn eerste man, de vader van mijn kinderen, is overleden aan de gevolgen van alcohol, en mijn zoon bijna. Hij dronk veel en was daarin onverbeterbaar. Er was op den duur geen plek meer waar hij terecht kon. Er was één kliniek in Nederland waar hij nog heen zou kunnen, maar daar was een wachtlijst van 7 maanden en dat zou hij niet hebben overleefd.

Op een gegeven moment was er een programma op televisie over een kliniek in Schotland. En dat is de plek waar hij heen is gegaan en waar de kanteling heeft plaatsgevonden.

Ik geloof wel, dat wanneer je het in het leven heel zwaar hebt, het leven je ook altijd oplossingen aanreikt. Ik heb dat meermaals mogen meemaken en ik vertrouw daar op.

Mijn zoon staat inmiddels aan de andere kant van de streep en ondersteunt nu verslavingshulp via klinieken en opleiding (www.elsden.nl). Ik ben zo ontzettend trots op hem. Hij is nu acht jaar clean, maar moet er nog steeds tegen vechten. Hij noemt zichzelf ‘verslaafde in herstel’ en dat zal altijd zo blijven.

“Ik geloof dat wanneer je het in het leven heel zwaar hebt, het leven je ook altijd oplossingen aanreikt.”

Wat gebeurt er met je als moeder, wanneer je inziet dat je zoon verslaafd is?

In het beginstadium wist ik nog niet dat verslavingsgevoeligheid daadwerkelijk een erfelijke aandoening is. Voor mij was het toen ‘lamlullen’ en ik probeerde hem op mijn manier te helpen, op het goede pad te krijgen. Maar zo wordt dat niet ervaren. In zijn ogen was ik een moeder die hem niet begreep. En dat is pijnlijk. Daarnaast zijn de situaties waar je in terecht komt gewoon zwaar: liegen, bedriegen… Zeker wanneer er ook nog kleine kinderen in het spel zijn… dan probeer je met man en macht veiligheid en stabiliteit te creëren voor die kleintjes.

(Alcohol)verslaving bij je kind is het ergste wat je kan overkomen als moeder. De dood van mijn dochter kon ik beredeneren…. Dat kon ik bij zelfdestructie niet.

Jouw dochter Ellen is op veel te jonge leeftijd gestorven. Kan je daar iets over vertellen?

Ellen had op den duur pijn in haar onderrug en dat bleek kanker in ongeneesbare vorm. Na een ziekteproces met pijn, heel veel pijn, is ze daaraan uiteindelijk gestorven. Als moeder krijg je dan zo’n klap. Mijn man was overleden, mijn zoon was ernstig verslaafd en mijn dochter had de strijd met kanker verloren.

Het verlies van een kind daar kom je nooit overheen. Eenzamer kan een mens zich niet voelen dan daar te lopen… achter de kist van je eigen kind.

Ik herinner me dat tijdens de begrafenis mijn kleindochter bij mij kwam. Ze had het koud en ik nam haar onder mijn warme lamswollen mantel. Ik drukte haar zo stevig tegen mij aan dat alleen dat kleine koppie nog boven de mantel uitstak. En toen dacht ik… dit heb ik nog. Hiermee ga ik verder. En terwijl ik daar zat, met dat kleine meiske tegen me aangedrukt, kwam er (begin april) een wit vlindertje aangevlogen en die rustte voor even op mijn hand.

In de Griekse mythologie staat een vlinder voor de ziel van een overledene. Ik was er zo blij mee…Voor mij was dat het teken dat er meer is tussen hemel en aarde en dat ik contact had met mijn kind. In latere ervaringen is dat voor mij nog sterker bevestigd.

“Eenzamer kan een mens zich niet voelen dan daar te lopen… achter de kist van je eigen kind.”

Hoe pak je het leven weer op na zo intens verdriet?

Positiviteit zit in mijn aard. Ik heb altijd de zon opgezocht. Maar ik kies ook bewust voor geluk. Ik geniet van iedere dag en probeer, binnen dat stukje waar ik invloed op heb, warmte en plezier te creëren.

En verder zijn mijn kleinkinderen mijn grote drijfveer. Ik doe alles in mijn macht om er zo lang mogelijk voor hen te kunnen zijn en van hen te kunnen genieten. Dat is ook de reden dat ik twee jaar geleden geheel ben gestopt met het drinken van alcohol. Van mijn arts mag ik één glas per dag, maar ik doe het niet meer. En eigenlijk geniet ik sindsdien alleen maar intensiever.

“Positiviteit zit in mijn aard. Ik heb altijd de zon opgezocht. Maar ik kies ook bewust voor geluk.”

Je hebt een heel bijzonder poppenhuis, wat betekent dat voor jou?

De een gaat op yoga, de ander gaat mediteren en ik, ik maak mijn poppenhuis. Als ik bezig ben met mijn handen dan wordt mijn hoofd stil. Het hele huis zit vol met herinnering. De kleine schilderijtjes aan de wand zijn oorspronkelijke tekeningen van Ellen, twaalf keer verkleind. Het is een weerspiegeling van mijn belevingswereld, mijn ziel. En het maakproces vormt mijn verwerking.

Als ik er straks niet meer ben, gaat mijn poppenhuis op reis langs Ronald McDonald huizen, zodat anderen ervan kunnen genieten.

Wat is voor jou de mooiste rol in het leven?

Oma zijn… Als moeder had ik te veel zorgen. Ik denk ook dat die zorgen uiteindelijk de oorzaak zijn geweest voor mij hersenbloedingen.

Dat ik voor mijn kleinkinderen, buiten de onrust van hun thuissituatie, een veilige en stabiele haven heb kunnen zijn, geeft mij voldoening. Langzaam naar de Albert Heijn lopen en eten op een kleedje aan de rand van het bos. Dat zijn herinneringen die ze naar eigen zeggen met zich mee dragen. Dat doet me goed.

 

Een van mijn kleinkinderen vroeg mij ooit: ‘Beppe, wat moet je doen tegen verdriet?’, ‘Aan fijne dingen denken’, was mijn antwoord.

Zoek de zon op! En.. verlies NOOIT het kind in jezelf!

Blijf spelen, blijf lol maken.

“Zoek de zon op! En.. verlies NOOIT het kind in jezelf!”