MIRJAM APPELHOF – AUTODIDACT & BEELDEND KUNSTENAAR

maar misschien wel bovenal kunstenares van de verdieping.

Slow Down & Read

 

Een gemiddelde peuter vuurt per dag zo’n 100 vragen af. INSTINCTIEF, VOL VERBEELDING en VRIJ van labels of structuur. Het is de manier waarop ze de wereld exploreren, door te vragen en te doen.

Maar geleidelijk (en dat begint al vrij vlot) wordt het stellen van vragen verruild voor antwoorden geven. Maakt spel plaats voor serieus werk, doelloosheid voor gericht streven naar resultaat, het potlood en de klei voor een computer en besluiten we gaandeweg ergens dat we niet kunnen tekenen of schilderen.

Sommigen, hebben de natuurlijke drang om te onderzoeken en vrij te creëren altijd weten vast te houden. Of, hebben er zelfs hun werk van weten te maken, zoals Mirjam Appelhof.

Lees hier haar wijsheden over: CREATIVITEIT, KWETSBAARHEID en het bewandelen van je EIGEN PAD.

Kan je mij in vogelvlucht bij de hand nemen, langs jouw creatieve pad? 

Ik heb me door de jaren heen met allerlei kunstvormen bezig gehouden. Ik ben begonnen met dans, ik heb houten meubels gemaakt, aan drama gedaan, getekend en geschilderd, toneelstukken geschreven. Die creatiedrang is er altijd geweest. Maar ik had nooit het gevoel dat ik het echt raakte, dat ik bij mijn eigen kernkwam. Bij vlagen kon ik het aanraken, maar het lukte me niet om het ook daadwerkelijk vast te grijpen. Het plezier in maken draaide dan om in weerstand. Dan liep ik vast en begon weer aan iets anders. Ik had geen focus, kon het niet richten.

Op mijn veertigste (nu 8 jaar geleden) kwam daar een doorbraak in. Innerlijke verwerkingsprocessen waren gaan liggen en ik kreeg de rust om gewoon te kijken naar dingen die in mijn leven waren gebeurd, zonder oordeel en zonder nog bezig te hoeven zijn met de verwerking zelf. Toen ik vervolgens met de fotocamera aan de slag ging om mijn innerlijke wereld te vertalen naar beeld, ging dat totaal weerstandloos.

Ik wist niets van fotografie, echt helemaal niets. En juist doordat ik de ‘regels’ niet kende, gaf dat zo ontzettend veel vrijheid. Toen ik uiteindelijk mijn beelden ging delen op social media, nam het een vlucht. Inmiddels ligt mijn werk bij drie galerieën, in binnen en buitenland, en komen er allerlei prachtige dingen op mijn pad.

“BIJ VLAGEN KON IK HET AANRAKEN, MAAR HET LUKTE ME NIET OM HET OOK DAADWERKELIJK VAST TE GRIJPEN”

Kan je een voorbeeld geven van regels binnen de fotografie, waar jij buiten kon treden?

Ik manipuleer veel in mijn beelden, met photoshop. En ik houd me niet aan de ‘technische’ regels. Bij mij draait het puur om de kracht van het beeld en de vraag: ‘hoe kom je tot vertaling van innerlijke processen?’.

De fotocamera is voor mij niets meer dan een tool om verbeeldend te kunnen werken. Als ik het zou kunnen schilderen dan zou ik dat doen!

Binnen de traditionele fotografie wordt de camera meestal niet op die manier gebruikt. Men is vooral aan het registreren, legt vast wat er al is, in plaats van dat men creëert. Daarbij ligt de focus ook sterk op vorm, het maken van ‘mooie’ foto’s en veel minder op inhoud. Juist die inhoud, die verdieping, vormt mijn uitgangspunt.

Er is denk ik ook een groot verschil in kwetsbaarheid… tussen foto’s maken vanuit een externe blik, als ware een toeschouwer, versus het naar binnen kijken en daar vervolgens een vertaalslag van maken. Dan raak je het eigen ik.

Hoe is het voor jou om zulke persoonlijke werken te maken en vervolgens te delen met publiek?

“JUIST DOORDAT IK DE REGELS VAN DE FOTOGRAFIE NIET KENDE, GAF DAT ZO ONTZETTEND VEEL VRIJHEID”

Verder lezen?

Vul dan hier je leescode in:


Heb je nog geen leescode...

Bestel direct je leescode

Kies welk bedrag je eenmalig wilt betalen en je krijgt
direct toegang tot alle artikelen

Na betaling keer je direct terug naar deze pagina om het complete artikel te lezen.
De leescode ontvang je tevens per e-mail.

Bestel je leescode

Kies welk bedrag je eenmalig wilt betalen en je krijgt
direct toegang tot alle artikelen